El ex-cantante de Melon Diesel tiene un nuevo grupo llamado Taxi. Han hecho una nueva versión de "Quiero un camino" que no puedo dejar de escuchar. ¡Ahí va!

Este sueño, tan de la nueva carne, lo tuve periódicamente durante años hasta que, quizás en una época en que ya le buscaba porqués a todo, desapareció. No creo en las teorías sobre los sueños, es más, aunque comparto algunos preceptos de Freud (su Malestar en la cultura me encantó) no puedo con La interpretación de los sueños, pero en el caso de este sueño siempre me he preguntado el porqué ,ya que era el colmo de lo onírico, muy jodorowskiano, daliniano, cronengberiano, lynchiano, buñueliano y escheriano, muy agobiante, muy todo. A veces he pensado que podría ser una metáfora sobre la incapacidad humana de acceder a todo el conocimiento del Universo, algo así como ****spoiler**** lo que le ocurre al personaje de Cate Blanchett al final de Indy IV, la palma por querer poseer todo el conocimiento del mundo, o yo lo interpretré así ****fin del spoiler**** pero de una forma más poética y con menos presupuesto.

La cuestión es que este sueño me viene a la memoria de vez en cuando, y hoy ha sido uno de esos días, pero con más razón que nunca. Desde ayer trabajo en la biblioteca de Ciencias Sociales de la UAB. Creo que definitivamente ahueco el ala del campus (ya os contaré) pero aprovecho los últimos beneficios que me ofrece ser estudiante, entre ellos trabajar pocas horitas a buen precio, tal como está el tema. Serán sólo dos meses, pero tendré que aprender muchas cosas.

La organización de la Hemeroteca se me anojaba a ratos caótica, excesivamente burocratizada, pero la de la Biblioteca de Sociales me resulta lo mismo pero sin lo segundo. Un "can penja y despenja" que diríamos los catalanes. Pero no entraré en críticas sobre su organización, almenos no hasta que acabé la beca. Quizás luego me luzca a fondo, pues entre un sitio y el otro tengo para escribir material del bueno.

Encaucémonos de nuevo. Creo que el edificio en el que trabajo ahora es el de mi sueño. Vale, de momento no se me ha echado encima, aunque nunca se sabe, es antiguo, muy de la época en que se hacían edificios con aluminosis por lotes. Pero sí tiene mucho cemento, mucho metal, muchas estructuras cuadriculadas, y lo cibernético podrían ser las pantallas de los PCs. Y me pierdo en él (se comunican como 5 o 6 facultades distintas, es enorme), y está lleno de conocimientos que no poseeré jamás (sobre todo me ha llamado la atención el inacabable fondo de libros sobre derecho, con unos topográficos eternos con mil signos de puntuación distintos).

Además, sueño que estoy dentro, aunque no sea el sueño que soñaba. Ahora sueño que tengo que ordenar los libros. Sí, sí, sueño con la CDU. Y es que os reiréis de mí, pero creo que me he aprendido muchas cosas soñando con ellas, por eso después de haber dormido me acuerdo mejor de las cosas que el día anterior, cuando me pegué el (único) panzón de estudiar antes del examen. Creo que a un científico que descubrió algo importante le pasó eso.

Además, también sueño que los usuarios me preguntan cosas, o no sé si son los empleados, que aún van más perdidos con el nuevo programa de catalogación que un hijo de meretriz el día del padre. La cosa es que en duermevela respondo, y además de forma lógica. Don de gentes hasta en mi colchón de látex.

No me importa que el edificio sea estos dos meses el de mi sueño, el de EL SUEÑO, pero por favor, hablar del trabajo en las horas libres de vigilia, vale; soñar con el trabajo en las horas de sueño, no.

Por cierto, el título en latín me lo he sacado un poco de la manga. Hace como 10 años que no doy latín, y apenas hice un trimestre. Lo mío es el griego. Así que si alguien es capaz de decirme como es realmente en latín "El sueño es el trabajo" se lo agradecería hasta el fin de mis días.

Comité de saúde pública do GdeB

Segundo unha recente enquisa do CIS, unha terceira parte da poboación de territorios estatais con dúas linguas oficiais descríbese como nacionalista e son practicamente os mesmos que consideran España un estado que os que pensan que é unha nación. Entón o 1/3 que nos falta, supoñemos que serán emigrantes e xente desa que di: "eu son cidadán do mundo", ai ! Canto dano fixo Manu Chao. Co que está moi claro que "España se rompe", pero porque nesos territorios a xente non ve a Xxpaña como a súa patria ou nación, escoiten isto e reflexionen:

Este é o himno de Rusia como podedes apreciar (nestes últimos tempos estamos moi musicais), unha creación superior do ser humán, que elegancia, que ritmo, ledicia e sentimento van da man, cunha melodía que fai patinaxe artística polos tonos; non fai falla que vos lembre Eurovisión, e que canción se asemellaba máis o himno español se o "Chiki,chiki" ou a dos rusos. Agora vexamos unha retrospectiva de bandeiras e himnos de España:

Por eso Rusia é a nación máis grande do Mundo ! Os estados todos teñen polo xeral unha bandeira, un himno e un lema, pois o himno de Rusia dalle gañas a un de ser ruso ! Pero o de España...tanto o de "Del Riego" como a "Marcha real" son uns himnos de 3ª ou 4ª. O republicano é unha marcha militar de república bananeira, que inda porriba parece que vai entrar Joselito a cantar, así lle foi; eo que temos arestora é unha melodía rococó decadente que debía de entreter os xogos do palacio de Aranxuez, en plenos tempos de Carlos IV fillo tonto de Carlos III que non vou decir a quen asemella. Ámbalas son melodías ledas sen sentimento é doadas, por iso teñen tanto éxito en ámbitos etílicos, pero non chegan o corazón e espírito dos cidadáns, infundindo o amor e respeto necesario, e claro pasa o que pasa.

Pero iso non é todo, porque, está a bandeira esa que fai dano a vista, que foi adoptada en tempos de Carlos III e comenzar a decadenza do Imperio español, e que so mirala o inimigo atinaba máis cos canonazos, logo non nós toman en serio como a Canadá que a súa lembra o logo dunha ONG ecoloxista, ademáis o do escudo na bandeira non está de moda, iso é medieval !

E pra rematar: O lema, nacións influintes como Francia teñen cousas como:"Liberté, Égalité, Fraternité", así si tes gañas de morrer pola patria; pero cal é o de España:"Plus ultra", xa de entrada está en latín así que o que non é cura non o entende, eo peor é que significa "Máis alá" (Deus ! España copia a Manoel Antonio, ou é el o que copia a España) pero que é isto ? Imos dominar o Mundo cunha revista de ovnis ou que ? Agora escoitemos o himno dun territorio separatista desos o azar:

Home ! Está claro que non ten a calidade dos rusos, pero polo menos ten sentimento e letra para infundir sentimento patriótico, ademáis este territorio non pretende chegar a ser tan grande como Rusia, ou si...que carallo ! O Galpón de Breogán demanda da nosa conselleira de cultura facer un equipo rusófilo, que se adique a facer un novo himno a altura de potencias como Rusia, contratémosllo o emporio Karpin. Ou que carallo nomeemos a Karpin conselleiro de cultura, non fala galego mellor que Pérez Varela pero polo menos é máis culto e xogou no Celta !

Echo mucho de menos Daria, una serie de dibujos animados de la MTV que pudimos ver en España a finales de los 90 gracias a Canal +.

Daria es una chica bastante antisocial, la típica inadaptada de toda la vida. Es una cínica y no acepta el mundo en el que vive. Sus padres son adictos al trabajo y apenas tienen tiempo para ella ni para su hermana Quinn, que en el instituto es la jefa del club de la moda. Daria tiene una única amiga, Jane, y está secretamente enamorada de Trey, que es el típico grunge torturado.

La mayor parte de las tramas se desarrollan en el instituto donde estudian todos los personajes. Daria es un retrato bastante fiel y ácido de la juventud de los noventa, con todos sus tópicos y personajes prototípicos: el guaperas, los nerds, la jefa de las animadoras... A pesar de ser una serie de dibujos animados es mucho más real que otras cosas de la época como Salvados por la campana o Sensasión de vivir.

Quizás el mayor problema de Daria es que ella se creía que era la única persona cuerda de su entorno y por eso trataba a todo el mundo con mucho cinismo.

Una serie indie para los tiempos indies que se vivieron en esa lejana década.

Viendo La vida íntima de Martin Frost uno recuerda el comentario que en el post anterior hizo el Profesor Franz sobre las duraciones de las películas. Este segundo intento del aclamado novelista Paul Auster de convertirse en director de cine, tras la decepcionante Lulu on the Bridge, daba para un corto. Pero no para un film de hora y media donde lo que se puede y quiere contar se resume rápidamente y se alarga en exceso, con demasiados tiempos muertos que sólo optan a rellenar el metraje.

            Y es lástima, pues la idea es interesante y hasta bonita. La vida íntima de Martín Frost pretende ser una fábula sobre el escritor y sus musas. Las de los talentosos son guapas, encantadoras y sexualmente activas. Las de los mediocres, más bien lerdas, aunque pueden tener otros talentos. Es como si Auster advirtiese malévolamente contra todos aquellos empecinados en cultivar determinado arte para el que no están preparados cuando tienen otras cualidades que no explotan por su ceguera. Argumento peligroso, pues puede volverse contra el propio novelista metido a director de cine. Un buen narrador literario no tiene que devenir necesariamente en un buen narrador cinematográfico.

            Pero insistimos en que el desarrollo de este prometedor argumento está muy mal ejecutado, con una historia a la que Auster no sabe sacar partido. Hasta actores como David Thewliss e Iréne Jacob están perdidos frente a sus personajes, que las más de las veces son entes inanes a la espera del próximo giro de guión. Además, hay un peligroso escoramiento hacia el onfalismo del “escritor y su mundo” bastante cargante, con esa gratuita voz en off diciendo obviedades de su oficio. De un Príncipe de Asturias se espera más que reflexiones tipo “la inspiración a veces aparece o a veces no” o la división de las historias “las hay lineales, circulares, etc”. Ombliguismo que se refuerza con la presencia en el reparto de la hija del Auster, Sophie (que curiosamente se llama como la retoña de Coppola a la que intentó convertir en actriz y luego en directora) y con que en la versión original la citada voz en off es la del propio novelista. Puede que los aficionados a relacionar cine y literatura saquen algún provecho de esta película, pero los cinéfilos seguro que no.

Por Breogán Salceda

O contubernio megalomaníaco Galpón de Breogán non cabe no seu asombro dende que descubriu que no deturpado ranking de blogues de Blogaliza o portal onde damos renda solta á nosa demencia ocupa un lugar superior á web Si home si. Escrita polo celebre, e non por iso mal profesional, Xosé Manuel Pereiro (no vídeo tocando a guitarra), xornalista que colabora coa Opinión de Ah! Coruña e El País Si home si sempre foi fonte de inspiración, éxtase e deleitación dos membros de Galpón. En non poucas ocasións nos reunimos ao redor dun lumeiro, un carneiro espeto e ouveamos mentres parafreasabamos a sá retranca e clarividencia de sensei Pereiro.

Ocupar o posto 27, 5 por riba desta mentre preclara (e que conste que o dicimos sen ironía), é a para nós a peor das manifestacións do Complexo de Edipo. Algo así como matar ao noso pai espiritual. Tal inxustiza ríllanos por dentro, sendo nun país civilizado unha acción sanguenta e cruel a única resposta honorable. Mentres agardamos a que o advenimento da Nazón Celta nos civilice solicitamos o boicot a Galpón de Breogán. Borrade todas as ligazóns a este portal e substituídeas por referencias a Si home si.

Por se non vos parecen razóns suficientes. Galpón, que fai apoloxía do xenocidio, o autoodio, o terrorismo, o mal, e os nacionalismos galegos e españois nunha liña pacífico-belicista, tamén ten a ousadía de superar nesta lista a outras webs de referencia como o bravo Suso Lista, percebeiro do Roncudo (posto 28), a web mística de onde os xornais galegos obteñen (copian) as súas receitas de cociña (Galicia Gastronómica posto 29), o blogue persoal do tío máis chuzado de Galicia (Berto Yáñez 31), o punto de información do colectivo de banda deseñada galega BD Banda (42), un pioneiro como ModestoWeb (47) ou a nobre ONG Gafapasta Cineclube Compostela (48).

Se no prazo de tres lúas celtas Si home si non nos supera nesta vergoñenta listaxe procederemos a sacrificar a todos os primoxénitos varóns dos secretarios xerais dos partidos independentes dos concellos de Galicia. E cando acabemos comezaremos cunha campaña de terror e cartas bomba que enviaremos a edificios emblemáticos coma o Pazo do Rei das Tartas de Mondoñedo, os Furanchos de Cangas, a base aérea do Monte Iroite e o chalet de Manuel Cabezas.

Ao marxe das estériles polémicas sobre se as galescolas levarán aos párvulos a cambiar os seus mandís de deseño cando medren por traxes de combate para a liberaçom de Galiza ou se os socios dos clubes hípicos de Coruña e Vigo son un colectivo ameazado pola discriminación lingüística hai un flagrante incumprimento dos dereitos humanos no seo do noso país.

A lingua máis falada en Galicia non conta con recoñecemento institucional. Políticos, empresarios, empregadas do fogar de Antón Losada, traficantes de armas de Verín e nós mesmos empregamos o castrapo ante a imposibilidade dos galegofalantes de seguir as regras cambiantes en tempo real das 27 normativas lingüísticas existentes en Galicia e a incapacidade dos castelanfalantes de conxugar os tempos compostos e empregar só cinco vocais. O resultado é a lingua que cohesiona aos galegos, a nación destinada á dominación global. Sen embargo o 100% da poboación é discriminada por si mesma.

É hora de reivindicar a única lingua realmente galega e para iso escollemos o día 10 de maio: día da invasión de Islandia por Reino Unido e unha semana antes das Letras Galegas. Como primeiro homenaxeado propoñemos a Emilio Pérez Touriño. Se vos parece demasiado peloteo tamén valen Barreiro Rivas ou Paco Vázquez.

Esiximos ademais unha serie de medidas urxentes coma a creación dunha Real Academia da Lingua Castrapa formada por políticos, funcionarios da Xunta, presentadores do Telexornal e gafapastas, a creación dunha gramática do bilingüísmo harmónico e o recoñecemento local dun idioma local: El Coruño..

"Queridos amigos. Durante a Semana Santa viñeron á miña casa uns señores do CEFOU e me levaron con eles a un campo de reeducación oculto no macizo central ourensán. Ó comezo non me gustaba nada, pero agora que xa me aprendín a Constitución de memoria, son feliz por primeira vez na miña vida. Por desgraza, non vou poder escribir esta semana, pero non vos preocupedes por min, que estou ben."

Así as cousas, e con poucas ideas, aproveitamos que alguén nos nominou para o xogo ese en cadea das músicas sexuais para non deixar o día en branco. Non obstante, como nós somos criaturas asexuadas e pudorosas, decidimos que en vez de contar a nosa intimidade, iamos investigar que discos poñen os nosos políticos e famosillos cando lles chega o intre de amar. E estes son os resultados:

Emilio Pérez Touriño: I got the power. Puff Daddy.
Esther Cid Cadavid (señora de Touriño): Nunca te decides (Que si, que no). El símbolo.
Anxo Quintana González: Tu eres lo más lindo de mi vida. Marisol (o mesmo lla canta á súa muller que a Antón Losada).
Alberto Núñez Feijóo: You can't always get what you want. The Rolling Stones.
Manuel Fraga Iribarne: Daddy Cool. Bonney M.
Dolores Villarino Santiago: Clint Eastwood. Gorillaz.
Alfredo Suárez Canal: Baixo os eucaliptos. Proxecto Mourente.
José Cuiña Crespo: Así, me gusta a mí. Chimo Bayo.
José Luis Baltar Pumar. Papi Chulo. Lorna.
Ánxela Bugallo Rodríguez: Every day I love you less and less. Kaiser Chiefs.
O compañeiro de Ánxela Bugallo (que prefire quedar no anonimato): ¿Y cómo es él?. José Luis Perales.
Xosé Sánchez Bugallo: La vie en rose, na versión longa de Grace Jones.
Javier Losada Azpiazu: Sin ti no soy nada. Amaral.
Xosé Clemente López Orozco: (Abre) La muralla. Ana Belén.
Corina Porro Martínez: I should be so lucky. Kylie Minogue.
Miguel Anxo Fernández Lores: I'm your man. Leonard Cohen.
Francisco Rodríguez Sánchez: Son las cosas del querer. Nin puta idea dos autores.
Jesús Ares, alcalde de Toques: Los lunnis. TVE
Bieito Lobeira Domínguez: I'm too sexy. Right Said Fred.
Óscar Pereiro Sio. Ain't no mountain high enough. Marvin Gaye & Tammi Terrell.
Ana María Ríos: Simple Irresistible. Robert Palmer.
Ugío Caamanho: Spanish Bombs. The Clash.

Seguramente botaredes xente a faltar, ou se vos ocorren outras cancións mellores para estes. ¡Pois, veña! ¡Comentade!

-Pois o certo é que non demasiado...

-Como que non? Que é o que non entende?

-Pois non entendo coma o presidente dun goberno rexional, neste caso Galicia, contrata a un cantante coma min coma asesor político.

-Señor Paul Simon, vostede como estrela da canción ten un papel crucial e irrepetible no futuro desta terra de Breogán que sempre admirou cancións súas coma "Mrs. Robinson" ou "How deep is your life?"

-Esa é dos Bee Gees!

-Non sexa vaidoso señor Simon. Aquí o importante é crear benestear, riqueza e emprego entre os galegos.

-Xa, pero non sei... Que quere que lle diga... Eu só son músico. Non sei se podería darlle o que vostede... Que fai o meu excompañeiro Garfunkel con ese señor? E por que vai vestido de forma estrafalaria e toca a gaita?

-Non estou seguro, pode que estea a inaugurar unha galescola ou entregando un premio de poesía.

-Entón quere contratarme para contarrestar o efecto da contratación de Art Garfunkel por parte do seu rival político?

-Equívocase totalmente. Non só é o meu inimigo senón que é o meu principal aliado. De feito gobernamos xuntos.

-Entón entendo menos.

-O que ten que entender é que Galicia ten unhas expectativas en min: que sexa un bo gobernante, aínda que saben que carezo de cualidades e equipo para lograr tal fazaña. Por outra parte eu espero poder repetir mandato e para iso debo non equivocarme e para non equivocarme a mellor maneira e non tentar nada, polo tanto eu espero non facer nada. Os meus conselleiros esperan que os apoie nas súas decisións pero eu nin o fago nin os deixo de facer, mentres que os socios de goberno cren que conspiro na súa contra cando, en realidade, nin me tomo a molestia porque xa se boicotean a si mesmos. E a oposición.. Que raio sei o que fai? Polo tanto neste escenario debo moverme con cautela.

-Entón a súa política limítase a apropiarse das boas ideas dos demais?

-Non. Trátase de coller todas as ideas, boas e malas, así non se aposta polo éxito, que pode atraer o fracaso, senón pola mediocridade máis absoluta que é ao que aspiro eu xa que garante anos e anos de poder. Veña déixese de leria e vaia cantar co meu amigo Carliños Brown The sounds of silence nun acto institucional.

-O que hai que facer por gañar as fabes...

Na sala de xuntas do edificio 16 de Rodríguez de Viguri, 15702, Santiago de Compostela, hai unha reunión da Executiva do único e verdadeiro Bloque Nacionalista Galego. Anxo Quintana, Gran Arquitecto da Nación, convocou a todos os seus capitáns con carácter urxente pero sen revelarlles qué temas se ían tratar. Eles, ben por fidelidade ó seu líder, ben por ganas de protestarlle, acudiron raudos á cita, cal ourensán a cobrar unha subvención. Agora vense obrigados a agardar, pois o vicepresidente de vicepresidentes chega tarde, demorado, sen dúbida, por algunha das suas moitas tarefas de goberno.

O ambiente está máis ou menos animado. Ó fondo, Paco Rodríguez tenta que María Xosé BRAVO! aprenda a letra de Por la calle de Alcalá e os versos de Castellanos de castilla, argumentando que é o primeiro que prescisa saber se algunha vez quere adicarse á política estatal. Un pouco máis aló, Roberto Mera e Ana Pontón discuten sobre que iniciativa debería seguir o ronsel de éxito das galescolas. Ela defende que habería que crear unha rede galebares con menú do día para obreiros, mentres que el é partidario de por en marcha unha galeliga de fútbol sala para veteranos. O debate ten pinta de ir para longo.

Nun curruncho escuro, con aire conspirador, Alberte Rodríguez Feixóo, líder de Esquerda Nacionalista, conversa con Paco Jorquera, Executor Supremo:
P.J.- Ben, ¿e ata cando ides ter ó Valadés dando a chapa?
A.R.F.- Pois, non sei, por exemplo... ata que se lle pase o cabreo a Manolo Portas ¿que che parece?
P.J.- Mira, como volva ver outra entrevista co gafapasta ese, vou ir eu a Vigo e voulle facer eu a circuncisión cun raiador de queixo.
A.R.F.- Non te sulfures, Paco, non te sulfures. Xa sabes que o perpetuo enfrontamento interno é unha imaxe de marca do BNG, e nós, EN, somos os que máis facemos para mantela. E iso que nolo poñedes difícil, ¿eh? Que cando botei fóra a Amanda Traba para meterme eu na Executiva, case nin protestachedes. Isto xa non é o que era.
P.J.- Isto non sei, pero vós sodes coma sempre, un lobby do carallo.
A.R.F.- Si, pero se subimos en votos nas municipais, será mérito noso. Imaxe de marca, Paco, imaxe de marca...

Diante de todo, o resto dos membros da Executiva agrúpanse como pitiños naipelos en torno á poderosa figura de Xosé Manuel Beiras, Pai Espiritual do País. O seu díscipulo máis avanzado e avellentado, Mario López Rico, interroga:
M.L.R.- Mestre, por favor, explícanos como foi o cristo ese das eólicas.
X.M.B.- Está escrito, meus fillos, que o Director Xeral de Industria do Anterior Goberno, Ramón Ordás Badía, prevaricou, subornou a funcionarios públicos e traficou con influencias. Con esas armas e a axuda do seu cuñado (todo o mundo sabe que os cuñados son parentes intrínsecamente malvados), o industrial Luis Castro Valdivia, repartíu por todo a xeografía da Galiza concesións de minicentrais eléctricas e parques eólicos, magnas obras que viñan de serie con substanciosas axudas da Unión Europea, pese a que se levantaron nunha terra que xa produce máis enerxía que a presa de Assuan, e mesmo podían revenderse.
M.L.R.- ¿E a quen lle concedeu eses dons, mestre?
X.M.B.- Está escrito, meus fillos, que tan apetecibles proxectos foron repartidos nunha espesa e extensa rede de empresas, cuxos donos eran o propio Ordás e o seu cuñado (malvado), o presidente dos empresarios de Galiza, a muller e os fillos do Embaixador para a Santa Sede, unha presa de alcaldes e concelleiros do PP e mesmo o masaxista de Fraga, entre outros.
M.L.R.- ¿E por que non aproveitamos para criticar ó PP e o PSOE, mestre?
X.M.B.- Está escrito, meus fillos, que andamos moi ocupados discutindo entre nós, e que en realidade ninguén entende moi ben quen está implicado e quen non. Seica ó fiscal sofre ataques de vertixe cada vez que mira a cantidade de documentación que ten que investigar.

Nese intre, soan dúas gaitas, con forza e carácter, ábrense as portas dobres da sala e o Gran Arquitecto da Nación, Anxo Quintana, entra lucindo a súa mellor camisa vicepresidencial. Silencio e ronda de aprausos.
A.Q.- Amigos, irmáns, grazas por vir. Nós, que como nacionalistas somos incompatibles coa corrupción e coa gripe común, temos hoxe que tomar unha decisión importante. Veredes, xa estou farto del, si, farto. Paseille que pelexase con El Pais, paseille que lla montase á Policía Autonómica por un quítame aló ese cartel, pero o que xa non lle vou pasar é que ande a piques con Susana López Abella a ver quen trataba peor á súa criada ¡Propoño a destitución de Antón Losada do seu cargo de Gardián da Vicepresidencia!

Os executivos do BNG enmudecen coa sorpresa. Ninguén agardaba tan impactante nova. Máis a estupefacción non tarda en deixarlle paso a euforia, e a iniciativa queda aprobada por aclamación, entre berros de “¡Siiiiii, siiii, que gusto!” e “¡Queremos a cabeza dese fillo da gran puta!”. Tras os vítores, Quintana engade:
A.Q.- Ben, irmáns, celebro o voso apoio. Chegaronme noticias de que Feijóo (ti non, Alberte, o outro, o do PP) conta agora cun asesor alonxado de todo o humano. Se eles se renovan, nós non podíamos ser menos, así que tomeime a liberdade de seleccionar a un novo Gardián, que estou seguro de que vos encantará. É un home sensible, intelixente, diplomático e, sobre todo, cheo de carisma. ¡Con todos vós, meus irmáns, Art Garfunkel!

A ledicia pasa e faise o silencio. Perante os rostros alucinados da Executiva do BNG entra na sala o célebre músico, acompañado da súa guitarra. Comeza a elevarse un ruxeruxe de protesta, pero entón Art canta:
A.G.- And here is to you, Mrs. Robinson, ...

E todos comezaron a bailar.

Na súa liña de investigación do que outros queren agochar, Galpón de Breogán ofrece en exclusiva información clasificada dos servizos secretos israelís: o temible Mossad. Un documento só para os teus ollos.

Data [Borrado por razóns de seguridade] Código de Referenza [Borrado por razóns de seguridade]

Eu, axente con nome en clave Isaac Xerusalén, paso a relatar os sucesos acontecidos na tarde do [Borrado por razóns de seguridade]. Fun enviado a realizar a misión Can de Abraham consistente na recuperación do axente infiltrado con nome en clave Momia de Castelao. A data cos axentes inimigos tivo lugar no punto previamente acordado na fronteira entre Xordanía e o noso país.

As 18:53 o vehículo cos axentes estranxeiros apareceu no deserto. Para que conste no informe tratábase dun Seat Arousa branco cunha franxa diagonal azul. No radiocassette soaba unha canción do folklore español, se non me equivoco, La Verbena de la Paloma que o Axente A (ao que nos referiremos como Pakiño) non deixou de asubiar durante o encontro. O seu acompañante era un home alto de barbas, ao que nos referiremos como Haquin, de falares moi altivos. Na parte de atrás estaba o noso axente infiltrado na Galiza co nome real Pedro Gómez Valadés (recentemente cambiado a Jacob Singer-Moskowitz). O seu estado de saúde non amosaba complicacións aínda que afirmaba ser torturado durante a viaxe dende Vigo a Israel por innumerables horas de copla española. Sen dúbida unha técnica ensinada pola vella garda do KGB.

Tal como se acordara entregouselles a única copia apócrifa existente do Antigo Testamento no que se recolle o seguinte extracto:

E Abraham foi espertado por Yahvé no medio da noite e dirixiuse así a el.

-Abraham, debes advertir aos teus de que o maior inimigo do pobo elixido non será a guerra, a fame ou o pecado. Será unha pequena organización cerca do Fin do Mundo onde todo o mundo levará unha barba coma miña, vivirán en casas de pedra no extrarradio, traballarán para a administración pública e artificializarán a súa lingua. Eles acabarán con Israel se ti máis os teus non vos gardades as costas destes perigosos inimigos.

Pero Abraham, non sabemos se porque aínda estaba durmindo ou porque opinaba que Yavé non era moi de fiar xa que pouco antes mandáralle sacrificar ao seu fillo por capricho, non obedeceu a orde do Señor.

O manuscrito foi destruído diante miña. Descoñecemos se os axentes inimigos volveron á súa casa de pedra habitual ou á súa segunda residencia en Rusia.

Que Yahvé salve a Israel.

Non se pode adiar máis o día no que Xosé Manuel Beiras Torrado sexa asasinado de xeito brutal e despiadado. Galiza necesita un mártir e necesítao xa. O seu sangue regará as ialmas da patria sementando unha esperanza de liberación para o noso pobo.

A pesar do seu leonino corte de pelo non puido ser en vida o mesías da Galiza. O pobo aldraxou as súas traducións de Camus e non se amosou conmovido polas delicadas pezas de Chopin que interpretaba na súa casa do rururbano. Conta con cualidades para ser ministro de cultura en Francia pero preferiu sacrificarse pola súa terra e conveciños. Por iso estou seguro que este espírito sacrificado desfrutaría coma William Wallace cun desmembramento público no nome da liberdade para os seus.

Grande parte dos galegos desfrutarían ao observar o atroz sufrimento da súa agonía e estertores finais. E non só os do seu propio partido. Os paisanos populares recordaríanlle coa súa sorna habitual que sacou un zapato durante unha sesión parlamentaria (clímax da súa existencia mediáticas) mentres se desangra aos seus pés. Os filólogos e historiadores verían unha nova fonte de teses e mitos patrios e venderíanse moitas camisetas de Rei Zentolo ou Aduaneiros Sem Fronteiras. E, sobre todo eliminaría un obstáculo para o libre goberno dos seus compañeiros de partido e agora Quins da Xunta.

Evidentemente a posta en escea da morte do heroe debe estar á altura do mito a crear. Cómpre que se produza nunha situación heroica frustrando unha aldraxe á naçom. Poñamos por caso, impedindo que uns funcionarios de xardíns da Coruña redibuxasen o "l" de "La Coruña". Os malvados operarios municipais atravesarían o seu nobre corazón co mástil dunha bandeira española e uns nenos, ao fin e á postre os futuros patriotas que nos liberarán do xugo imperial, achegaríanse ao seu maxestuoso corpo enchoupado en sangue. Aí diría as súas palabras que seguramente serían de Montaigne ou do Sempre en Galiza pero, en todo caso nun francés agalegado.

Outra posibilidade é que se infiltrase na romaría do Monte Faro de incógnito para convencer aos paisanos do Deza que o socialismo unido á identidade nacional é o camiño a unha Galiza mellor. Núñez Feijóo descobre a súa presenza e crucifícano durante 3 días (no seu delirio citará extensas pasaxes da Eneida) mentres escoita a Baltar tocando o trombón e a multitude canta "Si no eres del PP jodeté". Finalmente é asado ao espeto e repartido entre a cúpula popular. Nun último acto heroico de sacrificio a súa carne envelena aos asistentes acabando coa direción do PPdeG e dando paso a unha nova etapa política no país.

Se esta posibilidade non é contemplada na actualidade polo Consello Nacional do Bloque Nacionalista Galego é posiblemente porque teman que volva coma o pai de Hamlet na obra de Shakespeare a castigalos despois de morto.

Despois de que Pérez Varela, quizais o máis corrupto dos políticos galegos de sempre, tentase promover o audiovisual para o seu beneficio propio xurdiron unhas cantas producións de éxito coma Ilegal ou a triloxía dogma de Juan Pinzás. Sen embargo, por algunha razón, estes filmes non acadaron o éxito e fracasaron na súa misión encuberta de colonizar cultural ao inimigo hispano-luso-turco.

Só acadaron o éxito algunhas coproducións co inimigo eterno, véxase Mar adentro, pero as historias propias non atraeron ao público a pesar do fascinante da nosa existencia na terra da auga e o lume. Cómpre preguntarse o por que. Ao final a vida resúmese nunha cuestión de xéneros. O thriller social, a comedia gafapasta, a historia de amor infantil e outra fórmulas manidas non se axeitan á dureza da vida e do carácter galego. Sen embargo o cine erótico para adultos dada a robustez dos galegos e a xenerosidade de formas das nosas compatriotas podería resultar nunha lucrativa industria de gran influenza cultural internacional.

O pouco enxeño dos nosos guionistas e escritores veríase compensado coa fascinante realidade paralela creada polos partidos políticos galegos. Como patriota irritante non podo resistirme a facer unha humilde proposta:

Lume no palleiro: Un retén de apostos bombeiros debe acabar coa vaga de lumes que asola unha remota zona gobernada por unha alcaldesa do Partido Popular. Os apagalumes descobren con estrema satisfación que os palleiros arden pola paixón das súas voluptuosas donas que eles tentan apagar. O clímax do film prodúcese cando a alcaldesa popular, unha turbadora pornostar loira como Corina, retén a Motobombasexual, o único supertrebello sexual capaz de apaciguar a tanta femia galaica, e é o propio Conselleiro de Medio Rural o que convence virilmente á alcaldesa de que comparta os seus saborosos recursos e os aplique de xeito pracenteiro para todos.

O periódico de todos os galegos que residen na Coruña infórmanos de que o periódico de todos os políticos galegos fóra da oposición vén de facer público o concurso para a roupa de traballo dos coidadores e os mandilóns para os alumnos das Galescolas. Noraboa aos responsables de prensa de Vicepresidencia.

Galpón, non podía ser doutro xeito, dá ideas. Tendo en conta que os deseños deberán ter as seguintes características:

-Funcionalidade e liberdade de movementos.
-Resistencia á tracción, abrasión, extensión, rozamento e sucidade.
-Fácil mantemento (solidez da cor, lavado, pasada de ferro, etc.).

E que se valorará :

-Coherencia do traballo coa finalidade perseguida e coa imaxe de marca das Galescolas.
-Innovación e creatividade.
-Estética.
-Funcionalidade.
-Viabilidade e simplicidade na confección.

A miña humilde proposta é un desnudo integral dos nenos e nenas galegas.

Sen dúbida a que máis requisitos cumpre salvo o de innovación e creatividade, porque xa todo está moi visto: Funcionalidade, fácil mantemento, simplicidade na confección... Dado o fermoso e tentador corpo dos nenos e nenas galegos a condición estética cúmprese de sobra. Habería que ver onde se metería o logo da Galescola. A miña proposta é enxebre: marcar aos nenos coma reses para que, de paso, non olviden nunca o que aprenderon na escola.

Vantaxes: Baixo custe, xeración de sinerxias económicas a través da cultura nudista e da industria pederasta internacional, o espido tornaríase un rasgo de identidade cultural que faría evidente a nosa miseria ("non temos nin que poñer"), unha sociedade máis transparente e dado que, por algunha razón que se me escapa, todo o mundo que quere protestar por algo se pon en pelotas, dexiaríamos de ser un pobo choromicas para ser espíritos contestarios.

Desvantaxes: Alto consumo en calefación e tal como vai o petróleo...

Por estas razóns pido o nudismo para o meu pobo.

Outras opcións

• Marcial: Se, de acordo co xornal otomano anteriormente mencionado, o obxectivo de Quin é crear unha raza de supergalegos e supergalegas para exterminar aos xa doentes españois que conviven entre nós e, a longo prazo, conquistar o mundo, deben de afacerse á disciplina militar cuns bos uniformes.
• Tradicionalista: Por que un Lord escocés pode levar unha saia sen calzóns sen parecer un pailán e un cativo galego non pode aprender a contar ata 10 disfrazado de Asterix?
• (Só para ourensáns) Funcionario: Por suposto é unha idea do CEFOU.
• Profesión mal considerada noutro lugar: Cómpre preparar ás sementes de gloria da nosa terra para o seu futuro nas Canarias, Baleares, Londres, Cataluña ou Madrid. O uniforme do DIA serviría ademais para repeler pedófilos.
• Bipartidista: Os rapaces compartirían o mandilón durante a clase e logo irían medioespidos/mediovestidos (asejún o gusto do observador) á súa casa a falar mal do compañeiro. Pode favorecer a unión e a solidaridade pero tamén o asasinato e a traición.